สายฝนหน้าร้อน

[ อ บ อ้ า ว ]
ความร้อนในช่วงเดือนเมษายน ผมว่ามันช่างร้อนทารุณเหลือเกิน…
แสงแดดที่แผดเผา อากาศที่อบอ้าว เป็นตัวเร้าให้เกิดความขี้เกียจขนาดหนัก..
ความร้อนกับความชื้นในอากาศ มีสูงเสียจนไม่อยากทำอะไร แม้แต่การขยับร่างกาย
จิตใจมีเพียงความต้องการอยากนอนรับไอเย็นจากพื้นดินใต้ร่มไม้สีเขียวครึ้ม…และมองท้องฟ้าที่ประดับประดาไปด้วยเมฆสีขาวเหมือนปุยนุ่น…
 
ท่ามกลางความอบอ้าวของอากาศ ทำรู้สึกถึงกาลเวลาที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้า….
จนกระทั่งเมื่อความร้อนอบอ้าวถึงขีดสุด ผมเริ่มรู้สึกถึงสายลมเย็นวูบหนึ่งก็เริ่มประทะใบหน้า….
 
[ ส า ย ล ม ]
ลมพัดเอื่อย เริ่มแปรเปลี่ยน…ความแรงของลมเริ่มประทะใบหน้าจนรู้สึกแสบ สรรพเสียงของแมลงน้อยใหญ่เริ่มเงียบลง..
เหลือเพียงแต่เสียงของสายลมหวีดหวิวเข้ามาแทนที่..
ความร้อนเริ่มมลาย กลายเป็นความเย็นเริ่มแผ่ซ่าน..
ท้องฟ้าสีขาวดังปุยนุ่น เริ่มถูกดูดกลืนอย่างช้าๆจากเมฆก้อนสีเทามหึมา
จนกระทั่งท้องฟ้ากว้างสีขาว เริ่มกลายเป็นสีเทาทึบจนน่ากลัวว่าแสงอาทิตย์จะไม่มีวันสาดส่งมาถึงพื้นดิน
จะมีก็แต่เพียงแสงของอสนีบาต สว่างจ้าท่ามกล่างหมู่เมฆทึบเป็นระยะ
ในท่ามกลางความมืดดุจดังสุริยคราสนั้น จมูกผมก็เริ่มได้กลิ่น…
 
[ ก ลิ่ น ]
กลิ่นนี้มาจากไหนกัน? ยามเมื่อสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเมื่อใด จะรับรู้ถึงกลิ่นที่เป็นกลิ่นเฉพาะ…
…กลิ่นความเย็นแบบสาบชื้น ประหนึ่งว่าเป็นกลิ่นไอฝน…
เป็นกลิ่นที่คุ้นเคย และจมูกจะซึมซับกลิ่นนี้ได้ดีทุกครั้งเมื่อยืนอยู่ท่ามกลางพื้นที่กว้าง
หรือ กลางทุ่งที่ไม่มีตึกสูงและควันรถ มาบดบังกลิ่นอันแสนเย็นสดชื่นนี้…
เมื่อหลับตาและสูดหายใจเข้าไป ร่างกายบังเกิดความสดชื่นภายใต้ความเหนื่อยล้า
และในไม่ช้า เริ่มมีหยดน้ำเล็กๆ ที่มีความเย็นตามธรรมชาติ เริ่มหยดกระทบเปลือกตา….
 
[ ห ย ด น้ำ ]
สายฝนเริ่มตกลงมากระจัดกระจายเต็มพื้นที่กว้าง ท่ามกลางความมืดของท้องฟ้า
สายลมยังคงทำงานอย่างแข็งขัน พัดสายฝนให้วูบไหวไปมาเป็นจังหวะ…
…ทิ้งระยะเพียงไม่นาน ขนาดของหยดน้ำที่ตกลงมาจากความสูงกว่าสิบกิโลเมตรนั้นเริ่มใหญ่ขึ้น…
ยามเมื่อกระทบกับผิวหนัง บังเกิดความรู้สึกเจ็บเหมือนมีเข็มจากท้องฟ้ามากระทบกาย..
..หูได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำกระทบพื้นรอบกาย..
อีกทั้งม่านของหยดน้ำเป็นล้านๆรอบทิศทางได้บดบังการมองเห็นไปหมดสิ้น…
ร่างกายเปียกปอน เสื้อผ้าที่เปียกน้ำ สายลมและสายฝนที่ตกกระทบ ก่อให้ร่างกายเกิดความหนาวเย็นตามธรรมชาติ
ความรู้สึกร้อนอบอ้าวเมื่อหลายชั่วโมงก่อนได้หายไปราวกับความฝัน
 
[ ค ว า ม ส ง บ ]
สรรพเสียงรอบกายทุกอย่างเหลือแต่เพียงเสียงฝน เสียงลม และเสียงฟ้าร้อง
ความสงบเกิดขึ้นท่ามกลางสายฝนอันชุ่มฉ่ำและรุนแรง
เสียงรถราการจราจรและเสียงจากโลกภายนอกได้ถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิงด้วยเสียงสายฝน…
 
ในไม่ช้า หยดน้ำเล็กรอบกายเริ่มลดขนาดและความเร็วลงอย่างช้าๆ…จนกระทั่งหยุด
ความมืดมิดเริ่มจางหายไป กลายเป็นแสงสว่างรำไรขึ้นมาแทนที่…
..เมฆสีขาวเริ่มกลับมากระจัดกระจายเต็มท้องฟ้าอีกครั้ง พร้อมกับแสงอาทิตย์สีส้ม สาดส่องเล็ดรอดมาตามหมู่เมฆ
เหมือนกับเป็นแสงของสวรรค์ ที่สาดส่องมายังพื้นโลก,
สาดส่องสะท้อนกับหยดน้ำค้างเกิดเป็นรุ้งสีสวยพาดผ่านท้องฟ้า..
…กลิ่นไอดินเปียกชื้นและความชุ่มฉ่ำมีไปทั่วอาณาบริเวณ…
 
 
 
ผมชอบสายฝนในหน้าร้อนนี้จริงๆ
 
 

This entry was posted in Life. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s