สุนทรียภาพของการใช้ชีวิต กับ ความอยู่รอดของชิวิต

..สิ่งที่ผมตอบได้ยาก, ปฏิบัติและดำรงได้ยากในชีวิตของผม มักเกี่ยวข้องกับตัวเลือกสองอย่างนี้เสมอๆ
นั่นคือ
 
"ใช้ชีวิตอย่างมีสุนทรียภาพ หรือ ใช้ชีวิตเพื่อการอยู่รอด"
 
 
ก่อนอื่น, คำว่า "สุนทรียภาพ" ในความหมายของตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน หมายถึง
 
"ความงามในธรรมชาติหรืองานศิลปะ ที่แต่ละบุคคลสามารถเข้าใจและรู้สึกได้, ความเข้าใจและรู้สึกของแต่ละบุคคลที่มีต่อความงามในธรรมชาติหรืองานศิลปะ."
 
นั่นคือการใช้ชีวิตอย่างมีสุนทรียภาพ คือการใช้ชีวิตให้สามารถเสพความงามในแง่มุมต่างๆได้อย่างรื่นรมย์ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการกิน, การอยู่ ตลอดจนไปถึงเรื่องของการวางตัว และปฏิบัติตัวในสังคม
 
ในทางกลับกัน การ "ใช้ชิวิตเพื่อการอยู่รอด" มันอาจจะไม่ได้คำนึงถึงความงามในแง่มุมต่างๆของการใช้ชีวิตเลยก็ได้…..
 
 
ผมมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง เค้าช่างใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข และเสพกับความงามในสิ่งต่างๆได้เสมอๆ
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเลือกอาหารการกิน การเลือกเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย, หรือการเลือกที่อยู่อาศัย ฯลฯ ซึ่งสิ่งต่างๆเหล่านั้น นับว่าเค้าเลือกได้อย่าง ละเมียดละไม และ เหมาะสมตามฐานะของเขา…..
ชีวิตช่างมีความสุขได้แม้กับสิ่งเล็กๆน้อยๆรอบๆตัว…. ผมจึงมองว่าเค้าใช้ชีวิตได้อย่างมีสุนทรีภาพ
และนั่นเป็นสิ่งจูงใจให้ผมเคยได้ลองเฉียดๆดูการใช้ชีวิตของเขา และพยายามสร้างนิสัยที่มีสายตาอันละเอียดรอบคอบในการมองหาถึงความงามที่ซ่อนอยู่ในสิ่งต่างๆ และเลือกเสพได้อย่างพิถีพิถัน
 
ในทางกลับกัน, พื้นเพ…อุปนิสัย…และการใช้ชีวิตของผม ค่อนข้างจะเกิดมาจากการ "ใช้ชิวิตเพื่อการอยู่รอด" เสียเป็นส่วนใหญ่….
…ความหมายคือ ไม่เลือกวิธีการ ไม่เลือกวิธีปฏิบัติ.. ขอเพียงบรรลุวัตถุประสงค์หลักเป็นอันจบ…
ซึ่งในความหมายโดยเบื้องต้น ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ดี เพื่อการดำรงชิวิตที่สมถะ, เรียบง่าย, และไม่หวือหวา… แต่บางครั้ง มันอาจบ่มเพาะนิสัยให้เราเป็นคนแข็งกระด้าง และขาดความพิถีพิถันได้โดยง่าย….
 
 
ความรู้สึกของการใช้ชีวิตเพื่ออยู่รอด เป็นสิ่งแรกของความคิดของผม
ดังเช่นทุกวันนี้ ผมกินอาหารเมนูเดิมๆซ้ำๆเป็นสัปดาห์ได้ เพียงเพราะคำนึงถึงแค่ว่า "อิ่ม" มาก่อน "อร่อย" หรือ "น่ากิน"….
ผมซื้อเสื้อผ้าแบบเดียวกันสอง-สามชุดได้โดยไม่คิดว่ามันจะ "ดูดี" ไปมากกว่า "มันคือเครื่องนุ่งห่ม"…
ผมมีชีวิตแบบเดิมๆที่ไม่ต้องเพิ่มเติมอะไรมาก เพราะคิดเพียงว่า หากสิ่งที่ทำไปมันมันสามารถทำให้ดำเนินชีวิตต่อไปได้ก็จงทำต่อไป ไม่ต้องแต่งเติม
ฯลฯ
.
.
บ่อยๆเข้า ย่อมก่อให้เกิดความ เรียบง่ายแต่แข็งกระด้าง – อยู่รอดแต่ไร้ซึ่งสีสันในจิตใจ – เห็นต้นไม้แค่ "ไม้" มิใช่ "ความมหัศจรรย์ของสิ่งมีชีวิต"…..
.
.
.
สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ผมพยายามหาคำตอบ และหาความลงตัวที่พอดีของการใช้ชีวิต ว่าในชีวิตคนเรานั้น,
สิ่งใดควรเป็นสิ่งที่เราควรทำ "เพื่อการอยู่รอด" และสิ่งใดที่เราสมควรทำ "เพื่อยกระดับจิตใจ"
 
เพราะถ้าหากเราขาดสิ่งหนึ่งสิ่งใดไป หรือเราทำสิ่งหนึ่งมากเกินไปกว่าอีกสิ่งหนึ่ง…
สมดุลของชีวิตและจิตวิญญาณเรา ก็ไม่อาจเรียกได้ว่า "การใช้ชิวิต" ก็เป็นได้
 
ผมเองก็กำลังพยายาม และค้นหาคำตอบอยู่ครับ
This entry was posted in Life. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s