..หน้าหนาวที่แสนเศร้า..

…ด้วยประสาทการรับรู้ของข้าพเจ้า…หน้าหนาว มีกลิ่นที่เฉพาะตัว กลิ่นของหน้าหนาวให้ความรู้สึกแห้งและเย็น ผสมกลิ่นหญ้าอ่อนๆ โชยมากับลมที่วูบไหวมาเป็นระยะ…
ความรู้สึกเช่นนี้เหมือนจะชักนำพาให้ตัวข้าพเจ้าได้ย้อนกลับไปเจอะเจอเพื่อนเก่า………..
 
[ อากาศแสนสดใสในวัยประถม ]

… เข้าหน้าหนาวคราใด, ข้าพเจ้าและเด็กๆอีกมากมายเพลิดเพลินยิ่งนักกับการที่ได้ใส่เสื้อกันหนาวแสนอบอุ่น ..
..และสำหรับเด็กน้อยนั้น  หน้าหนาวก็เปรียบได้เสมือนเทศกาลแห่งวันหยุด, การไปเที่ยว, และงานรื่นเริง..
ยิ่งใกล้วันคริสมาส และวันปีใหม่ ยิ่งมีความสุขกับการได้เดินไปซื้อของมาตกแต่งบอร์ดหลังห้อง ให้เข้ากับเทศกาล…
….ตัดกระดาษสีสวยเป็นรูปต้นคริสมาส, เอาโฟมเม็ดเล็กๆสีขาวและสำสีขาวสะอาดมาโรยให้ทั่วเสมือนว่าเป็นหิมะที่แสนนุ่ม…
ทุกคนเอาอาหารจากบ้านมาคนละอย่างสองอย่างแล้วกินเลี้ยงกันในห้องเรียน… ห้องเรียนที่แสนจะน่าเบื่อก็สามารถกลับกลายเป็นสถานที่ ที่แสนสนุกสนานรื่นเริงได้เหมือนกันแฮะ…
 
[ อุณหภูมิที่แสนสบายในวัยมัธยม ]

… เสื้อกันหนาวที่มาพร้อมกับหน้าหนาว ยังคงเป็นแฟชั่นยอดนิยมอยู่เสมอไม่เสื่อมคลาย…
เทศกาลแห่งการแลกของขวัญ และงานรื่นเริง ยังคงเป็นเรื่องที่มีคุณค่าแก่การระลึกถึงอยู่เสมอ…
แสงไฟหลากสี ประดับประดาไปทั่วทุกแห่ง และ เมโลดี้เสียงเพลงจิงเกอร์เบล กับ เพลงสวัสดีปีใหม่ แว่วมาให้ได้ยินสร้างความรื่นรมย์และความเสนาะหูให้แก่ข้าพเจ้าได้ไม่น้อย..
 
[ ลมหนาวแห่งความเงียบเหงาในวัยรุ่น ]

… ชีวิตที่เริ่มเติบโตไปพร้อมๆกับความว่างเปล่าของข้าพเจ้าเริ่มพัดมาเยือน..
ลมหนาวในประสาทการรับรู้ของข้าพเจ้า รับรู้ได้ว่ามันพัดพามาพร้อมกับความเงียบ, ปัดเปาความอบอุ่นจากหัวใจให้มอดดับลง…
..แสงไฟที่ประดับประดาตามสถานที่ต่างๆ และเสียงเพลงอันแสนไพเราะในเทศกาล มิอาจเข้ามาถึงประสาทการรับรู้ของข้าพเจ้าได้อีกต่อไป
ข้าพเจ้ามองเห็นเป็นเพียงแสงไฟสีเทาและเสียงได้ยินเสียงเพลงที่แสนเศร้า แว่วยินมาจากที่ๆข้าพเจ้ามองไม่เห็น..
 
รายการทีวี และเทศกาล ณ. สถานที่สำคัญตามจุดต่างๆในกรุงเทพ ช่างเต็มไปด้วยความสุข สนุกรื่นเริง…
แต่สำหรับข้าพเจ้า, ในบางปี มีเพียงเพื่อนเพียงคนเดียว ที่มันมาเยี่ยมเยียนทักทาย และร่วมนับถอยหลังขึ้นปีใหม่อยู่หน้าจอโทรทัศน์ พร้อมน้ำอัดลมและขนมขบเคี้ยวหนึ่งห่อ
…ทีวี คงเป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมต่อให้ตัวข้าพเจ้า ได้รับรู้ถึงการคงอยู่ของเทศกาลรื่นเริงในสังคม…
 
…ในหลายๆปี ข้าพเจ้ามีเพียงจักรยานคู่ใจ เพียงคันเดียวที่สามารถนำพาให้ข้าพเจ้าเดินทางไปสู่สถานที่แห่งเทศกาลต่างๆได้
.. จักรยานคันหนึ่งกับคนอีกคนหนึ่ง เดินทางไปสถานที่สำคัญต่างๆของกรุงเทพ เดินทางเพื่อไปหาแสงและเสียงแห่งความสุข ดังเช่นที่เคยได้ยินในวัยเด็ก
ข้าพเจ้าออกแรงปั่นไปที่หนึ่ง… ปั่นไปอีกที่หนึ่ง…ปั่นไปอีกที่หนึ่ง….เหงื่อโทรมกายและร่างกายที่เย็นจากลมหนาว…เดินทางเพื่อค้นหาต่อไปเรื่อยๆ
โดยหวังว่าจะเจอในไม่ช้า….แต่ยิ่งข้าพเจ้าไปหลายที่เท่าใด ก็ยิ่งเหมือนกำลังวิ่งอยู่ในอุโมงค์อันมืดมิด ไร้ซึ่งแสงสว่างจากปลายอุโมงค์เท่านั้น…
 
…ประสาทการรับรู้ของข้าพเจ้าเริ่มตีบตัน สายตาไม่อาจมองหาแสงไฟ และหูไม่อาจได้ยินเสียงเหล่านั้นอีกต่อไป…ข้าพเจ้าคงไม่มีหวัง ข้าพเข้าคงค้นหาไม่มีวันเจอ…
 
[ ชีวิตที่เหลืออยู่ ]

…ด้วยประสาทการรับรู้ของข้าพเจ้า…หน้าหนาว มีกลิ่นที่เฉพาะตัว กลิ่นของหน้าหนาวให้ความรู้สึกแห้งและเย็น ผสมกลิ่นหญ้าอ่อนๆ โชยมากับลมที่วูบไหวมาเป็นระยะ…
ความรู้สึกเช่นนี้เหมือนจะชักนำพาให้ตัวข้าพเจ้าได้ย้อนกลับไปเจอะเจอเพื่อนเก่า – เพื่อนเก่าของข้าพเจ้าคือความเหงา….
This entry was posted in Life. Bookmark the permalink.

3 Responses to ..หน้าหนาวที่แสนเศร้า..

  1. Chonlasub says:

    หน้าหนาว มักจะมาพร้อม ความเหงาครับ ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน คงเพราะอากาศเย็นๆ เสียงเงียบๆ น้ำค้างที่กลายเป็นน้ำแข็งมั้งครับ

  2. Clound says:

    ลมหนาวมาเมื่อไร กลัวฉันกลัวขาดใจ เพราะว่าใจฉันมันอ่อนไหว ไม่เคยได้รับจากใครเสียที. . . . .
     
    ลมหนาวมาแล้วท่าน

  3. Clound says:

    สวัสดีปีใหม่ครับท่าน
     
    ความเป็นเพื่อนของเราล่วงเลยมาอีก 1 ปี ทำบัตรสมาชิกตลอดชีพกันเลยนะท่านนะ
     
    เรื่องใหม่ ๆ มัน ๆ ปีนี้ไม่รู้จะมีอะไร ขอให้ชีวิตเดินต่อไปด้วยความมันนะท่าน
     
    เรารักท่านะ จุ๊บ ๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s